شعری(درخشانترین ستاره آسمان است ) ...

نغمه بسيار است دمسازي اگر پيدا شود

عمو عباس

 

           

    العطش

                 العطش

                              العطش

 

                                       

                                                           

   دلم مي خواهد حرف بزنم ولي زبان الكن است <<    اسيب شناسي عاشورا     >> اگر دوست داشتيد اينجا رو بخونيد

 

 

                                                               ******

روزي بود و روزگاري بود

روزي بود بيمار و روزگاري مرده

 

يكي بود و يكي نبود 

يكي بود كه خاموشي خورشيد را مي خواست

و يكي نبود كه چراغي برافروزد

 

يكي بود و يكي بود

يكي بود كه مرگ انسان را ارزو داشت

و يكي بود كه در جستجوي زندگي بود

و امد ...

 مردي , افتخار انسانيت

امد ...

با دستي  به گشادگي زمين

ودلي به  فراخي زمان

 

 و مرد عزم سفر كرد

براي بر افروختن خورشيد

و بر افراشتن اسمان

مرد قدم بر چكاد عزت و  و مردانگي  نهاد و در گوش  روزگار  خفته فرياد كشيد

مرد پاي  بر قله  افتخار  و عظمت گذاشت

و بر هرچه اسودگي نهيب زد

 

مرد به راه افتاد 

... و افتاد

 مرد قدم بر داشت  و تن خاكي  گذاشت

مرد افتاد تا بشريت  بر خيزد 

مرد فروخفت

تا انسانيت  بيدار بماند

 مرد سفر كرد

از هر چه  هستي  و  دارايي  انسان

و از حيات جاويد خويش 

همه مردگان  راتا ابد  زنده كرد

و همه بيماران را شفا بخشيد

 

و اين داستان  ....

هنوز شنيدني است 

شنيدني تر از هميشه 

داستاني كه پايان نمي يابد

 حكايت سفري  كه در رگهاي شعور  و اگاهي  حيات بشر جاري است 

قصه اي  كه به  سر نمي رسد

و مي توان   هر لحظه  از پشت  قرنها  پرده  و حجاب  گوش  فرا داد

و در سكوتي  ژرف

اين  سفر نامه را با صدايي اشنا شنيد  و چقدر اين سفر نامه  ي  تلخ و خونين  شنيدن دارد

 

 

قصه  ما  به سر  نرسيد

 اما پرنده  ي  دلهاي  عاشق  و پريشان

دير گاهي  است  در خانه  لطف  و محبت  ان مسافر  ارام گرفته است

محمد رضا زائري

 

   + نرگس فتحی ; ۱:۳۱ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٢/۱٢/۱۱