شعری(درخشانترین ستاره آسمان است ) ...

 

چو بيگاهست و باران خانه خانه

                                             صداي جمله ياران خانه خانه

چو جغدان چند اين محروم بودن

                                               به گرداگرد ويران خانه خانه

ايا اصحاب روشن دل شتابيد

                                             به كوري جمله كوران خانه خانه

ايا اي عاشق هشيار هر غم

                                                 دل ما را مشوران خانه خانه

گاه بي خبري , زمان غفلت و تكرار مكررات و تجديد پيمان هاي هزار بار شكسته شده

و ناله هايي كه انگار انتها ندارد

وچه دردي از اين بالاتر كه با چشمان خود نظاره گر گذر گرانقدرترين سرمايه ات باشي و مي خندي از سر جهالت و چهره ات مضحك تر مي شود

خدايا پناهم بده از شر خود و از درد بي همتي

كه اگر كار هاي معمول زندگيم را به نحو شايسته انجام ندهم و وظيفه اي كه به دوش دارم را به نيكي به جا نياورم چگونه مي توانم آرزوي نعمتي بالاتر را داشته باشم آن هم از جنس آسماني كه مشام انسان كاهل لياقت عطر نرگس را نخواهد داشت

                       

    

و مرا عتاب كردند كه اين نصوص آشفته چيست كه به خورد مخاطب مي دهي و موجبات ضربه خوردن روحي , فكري , بصري , ايشان را فراهم مي آوري و مرا اندوهي بس سنگين به دل آمد از آن قسم كه نكند خوانند محترم در اثر متن پايين آزرده خاطر شده باشد ؛ پس كلام خود به لغات زيبا آراستم ؛شايد كه تشويش ايجاد شده به سبب مهملات گذشته از خاطر مبارك  زدوده شود !!

 

 

   + نرگس فتحی ; ۱٢:٢۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/۸/٩
comment نظرات ()